person_outline
search

Τα Παραμύθια του Άντερσεν - Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα

ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ο Κινέζος αυτοκράτορας ζούσε σε ένα πορσελάνινο παλάτι με έναν τεράστιο κήπο. Στο τέλος αυτού του κήπου, ανάμεσα σε δάσος και σε λίμνες, υπήρχε ένα αηδόνι που τραγουδούσε παραδεισένια.

Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό ο αυτοκράτορας, διέταξε να φέρουν το αηδόνι να τραγουδήσει προς τιμήν του. Το αηδόνι δέχτηκε.

Μεγάλες ετοιμασίες έγιναν και στο κέντρο της σάλας του παλατιού τοποθετήθηκε ένα χρυσό κλαδί. Τόσο πολύ άρεσε στον αυτοκράτορα το τραγούδι που διέταξε να βάλουν το αηδόνι σε χρυσό κλουβί και να το βγάζουν βόλτα με μεταξωτή κλωστή δεμένη στο πόδι του.

Μια μέρα όμως έφτασε στο παλάτι ένα κουτί που έγραφε επάνω "Το Αηδόνι": ήταν ένα ψεύτικο αηδόνι που τραγουδούσε σαν το αληθινό και είχε πάνω του πολύτιμες πέτρες και μια χρυσή και ασημένια ουρά. Έτσι όλοι αυτό προτιμούσαν να ακούνε και μια φορά που ο βασιλιάς πεθύμησε να ακούσει και πάλι το αληθινό, κατάλαβε ότι αυτό είχε δραπετεύσει.

Κάποτε χάλασε το ψεύτικο αηδόνι και ο αυτοκράτορας αρρώστησε βαριά από τη θλίψη του και όλος ο λαός πενθούσε. Ετοιμοθάνατος όπως ήταν, τον επισκέφτηκαν όλες οι πράξεις του αλλά και ο ίδιος ο Χάρος. Τότε αυτός μάταια ζήτησε βοήθεια και λύτρωση από το ψεύτικο αηδόνι.

    Από το παράθυρο ακούστηκε το τραγούδι του αληθινού αηδονιού. Τα φαντάσματα των πράξεων καθώς και ο Χάρος εξαφανίστηκαν.

  Ο βασιλιάς, ευγνώμων που το αληθινό αηδόνι τού έσωσε τη ζωή, τού ζήτησε να μείνει για πάντα κοντά του. Όμως αυτό επιθυμούσε να έχει το δικαίωμα να επιλέγει το ίδιο πότε θα πηγαίνει στο παράθυρο του βασιλιά για να τού τραγουδάει και επίσης ζήτησε από τον αυτοκράτορα να κρατήσει μυστικό ότι είχε και πάλι ένα αληθινό αηδόνι.

  Έτσι κι έγινε.